كمتر حرف زدن موجب صفاى نفس مىشود ، قهراً كمتر آميزش با زنان نيز همينطور است اتفاقاً در احاديث اسلامى نيز وارد شده كه مخالطت و معاشرت زياد با زنان قلب را مىميراند . در اينجا چند مطلب بايد روشن شود : 1 . آيا واقعاً صفاى نفس و تزكيهء آن به اين است كه انسان لذات را ترك كند ، مثلًا غذا بخورد ولى نه براى لذت ، و آميزش بكند و كوشش كند كه لذت نبرد و فقط براى ابقاى نسل اين كار را بكند ؟ يا لذت فى غير محرّم جزء برنامهء زندگى يك مسلمان بايد باشد : * ( قل من حرّم زينة الله التى اخرج لعباده و الطيبات من الرزق . ) * بعضى از مقدسين هندوانهء شيرين كه مىخورده‌اند سعى داشته‌اند لذت آن را درك نكنند ، روى هندوانه نمك مىپاشيده‌اند . البته اين كار درست نيست ، خود درك لذت كمال روحانى دارد . هر لذتى فى حد ذاته يك نوع هوشيارى به روح مىدهد و آمادگى او را براى كمال بيشتر مىكند . هر لذتى از آن جهت كه انسان را با درك نوى آشنا مىكند حكم يك مسافرت را دارد كه آدمى را با دنياى نوى آشنا مىسازد . بلى ، يك مطلب هست كه مسلَّمِ همهء اديان و از آن جمله اسلام است كه شهوترانى و هواپرستى بد است . شهوترانى و هواپرستى به معنى عبوديت و بندگى شهوت و هواست ، اسارت در برابر آنهاست به عبارت ديگر ، اين است كه هوس اختيار را از عقل بگيرد مانند همهء خيانتها كه به اموال و نواميس مردم مىشود و قانون زير پا گذاشته مىشود . فرق است بين پول داشتن و از پول استفاده كردن و بين پول پرستى . به عبارت اخلاقى اگر انسان امير بر تمايلات نفسانى باشد و آنطور كه عقل حكم مىكند آنها را به كار ببندد خوب است ، اگر اسير آنها باشد بد است . مىگويند مسيحىها مىگويند : با زن خود آميزش كن نه به قصد